Jan Maliński  (1879-1936)

Szewc,  mistrz obuwniczy, obywatel Poznania, w Nowym Tomyślu mieszkał od 1921-1934 roku. Zawodu uczył się praktykując w Gdańsku, Poznaniu i Warszawie. Prowadził własny zakład obuwniczy i sklep w Poznaniu przy ul. Gwarnej. Za swe rzemiosło otrzymał złote medale w 1908 i 1911 roku.  Służbę wojskową rozpoczął 12 grudnia 1899 roku w 58 pułku piechoty w Głogowie. W czasie I wojny światowej był powołany do armii pruskiej w 1914 roku. Został zwolniony do rezerwy w 1916 roku jako inwalida wojenny z 50% niezdolnością do służby. Był cechmistrzem Cechu Szewskiego w Poznaniu. W 1917 roku założyła Związek Cechów Szewskich na Prusy Wschodnie, Zachodnie, Górny Śląsk i Poznańskie. Związek ten, oprócz załatwiania spraw zawodowych, miał także charakter polityczny. Jego zadaniem było przygotowanie członków do powstania. Organizował manifestacje (1918) i tajne spotkania w Poznaniu, organizował także zaopatrzenie, i ochotników do udziału w powstaniu. Uczestniczył czynnie w powstaniu w Poznaniu w dzielnicy III Zamek. 4 marca 1919 roku został mianowany oficerem Obrony Krajowej.  W okresie wojny polsko-bolszewickiej organizował zakup broni i wyposażenia wojskowego. Po zajęciu Wilna został wyznaczony komendantem transportu z pierwszą pomocą dla Wilna. Wyróżniony: Pamiątkowym Krzyżem za Waleczność Rady Ludowej Miasta Poznania (1919) i Dyplomem  za Powstanie Wielkopolskie. W 1924 roku zamieszkał wraz rodziną w Nowym Tomyślu i prowadził pracownię obuwniczą do 1935 roku. Zmarł w Poznaniu19 sierpnia 1936 roku.  CAW I.487.18908